Dla wprawionego oka krytycznie podchodzącego do sztuki wykrywalne są różnice w sposobie jak i podejściu do malowania obrazów w zależności od regionu na mapie świata a nawet europy, którą tutaj się zajmiemy. Możemy wyszczególnić tutaj malarstwo włoskie, hiszpańskie niemieckie, angielskie, francuskie, flamandzkie i niderlandzkie. Oczywiście wszystkie narody mają swoisty rys kulturowy odznaczający się pewną typowością w sztuce odrębną od innych narodów. Jednak z dorobku artystów najbardziej genialnych i ich twórczości możemy wyróżnić wyżej wymienione siedem narodów dominujących w sztuce europejskiej jednego kontynentu jednak mocno zróżnicowanego pod względem archetypów w sztuce. I tak najogólniej można przypisać pewne cechy, które będziemy na przykładach pogłębiać. Malarstwo włoskie jest bardzo miękkie, poprzez swój modelunek i światłocień, jest też malarstwem wysoce intelektualnym bogatym w treści i znaczenia. Malarstwo hiszpańskie jest bardzo ekspresyjne bogate w kolor traktowany bardziej soczyście. Malarstwo niemieckie jest specyficznie realistyczne, ekspresyjne, ale bardziej w formie zakreślanej linią dużo więcej rysunku niż malarstwa, w kolorze mocno kontrastowe nie zawsze harmonijnie. Malarstwo angielskie jest ciężkie, nudnawe, monotonne i zastygłe w wyrazie, w kolorze ciemno brunatne. Malarstwo francuskie jest zwiewne, delikatne, frywolne, czasem banalne, pastelowe w kolorze. Malarstwo flamandzkie pełne wybujałej wyobraźni, ekspresyjne, silne efektowne, bogate w kolor. Malarstwo niderlandzkie doskonałe w detalu, bogate w światło, szlachetne, metafizyczne, doskonałe w kolorze i politurze. Continue reading ‘komparatystyczne ujęcie malarstwa europejskiego’
